Bruno Walpoth – adembenemend hout

Weken geleden plaatste ik al een aantal foto’s van het ontroerende en innemende werk van Bruno Walpoth in mijn stories, omdat ik er zo door geraakt was. En nog steeds vind ik de levensechte beelden mooi. Zo mooi dat ik er meer over wilde weten en vertellen. Het deed met denken aan Pygmalion, de beeldhouwer uit de Griekse mythologie die de perfecte schoonheid schonk aan zijn geliefde beeld Galatea.

Bruno Walpoth is een Italiaanse beeldhouwer uit Bressanone-Brixen, Italië. Al vroeg in zijn leven werd zijn talent voor houtsnijden erkend. Op veertienjarige leeftijd begon hij aan zijn reis in het worden van houtsnijder, waarna hij startte met een zesjarige opleiding aan de Akademie der Bildenden Künste in Duitsland. Zelf beschrijft hij deze periode als cruciale jaren in zijn carrière.

Zijn beelden zijn realistische houtsculpturen en worden naar model gemaakt. Ze hebben echter geen duidelijke persoonskenmerken. De beelden zijn hierdoor universeel, wat een afstand creëert tussen het werk en de toeschouwer. Tegelijkertijd zorgt dit er voor dat iedereen zich op een bepaalde manier kan identificeren met de beelden. Het publiek blijft geboeid door de uitstraling en onbereikbaarheid van de emotie. De beelden zijn geen objecten meer, het zijn bezielde creaties – met hun gevoelens open en bloot voor de toeschouwer om te zien.

Maar ondanks dat, blijven de personages haast onbereikbaar, hun gevoelens ondoorgrondelijk. De poses zijn meditatief, een verstild beeld, gegrepen in het moment. Eeuwig fascinerend.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *