De wereld van Pyke Koch

De tentoonstelling ‘De wereld van Pyke Koch’ is nu te zien in het Centraal museum. Als kunstliefhebber moest ik hier natuurlijk heen. Niet alleen omdat ik het graag wilde zien, maar ook om mijn gedachten even te verzetten na de drukke feestdagen. Niets is fijner om dan even te verdwalen in een museum.

Pyke Koch is een van de vertegenwoordigers van de stroming het magisch realisme in Nederland. Hij schilderde zeer gedetailleerd en plaatste zijn onderwerpen in vervreemde, onwaarschijnlijke maar niet onmogelijke situaties. Een magische wereld. Iets dat me altijd enorm heeft aangesproken. Net als het werk van Carel Willink, die samen met Koch behoort tot dezelfde schildersstroming.

Ik moet bekennen dat ik niet al te bekend was met zijn werk. Natuurlijk kende ik de de karakteristieke koppen van de grimmige, ontzagwekkende vrouwen, die hijzelf ‘hard boiled wijven’ noemde. Bijvoorbeeld te zien op de schilderijen Bertha van Antwerpen (1931) en De schiettent (1931). Maar veel schilderijen zag ik voor het eerst. Zo ook zijn laatste schilderij, De Koorddanser (1980). ‘Dit werk kan gezien worden als een metaforisch zelfportret, waarmee hij de balans opmaakte van zijn leven en werk. In een kale afgetakelde kamer met twee deuren, waarachter trappen naar beneden en naar boven leiden, balanceert een man met doek over zijn hoofd op het koord. Een desolate scène én een ontroerende finale van een indrukwekkend oeuvre’. Zoals beschreven op de site van het Centraal Museum.

Vooral de portretten van Mw. Boetszelaer vond ik prachtig. Een daarvan schittert in mijn ansichtkaartenverzameling, de andere twee schilderijen kende ik nog niet. Prachtig, hij liet zich inspireren voor 15-de eeuwse Italiaanse kunstenaars.

In Museum Voorlinden zag ik een tijd geleden al werk van hem hangen dat ik ook nog niet eerder zag. De vier schilderijen symboliseren de vier jaargetijden. Allen werken ze op het land en dragen attributen die met de betreffende seizoenen worden geassocieerd. Het lam staat voor nieuw leven in de lente, terwijl er in de zomer wordt geoogst met een korenschoof. Elk van zijn personificaties heeft een eigen karakter, uitstraling en kleur. Zo is het licht in De zomer warm geel en is het in De herfst al wat koeler. Ik was ook zo onder de indruk van het schilderij de Oogst, het zachte kleurgebruik en de grootte van het schilderij zorgde er voor dat je werd meegenomen naar een andere wereld, ondanks de bekende situatie.

En een fun fact voor alle Utrechters. De bekende lantarenpalen langs de grachten ken je vast wel! Koch heeft het bovenste gedeelte ontworpen zoals te zien op de foto. Zo hebben we allemaal elke dag een stukje Pyke Koch in ons leven. Hoe bijzonder is dat?

 

Na dit bezoek was ik weer helemaal opgeladen en onthaast. Mijn voornemen dit jaar is dan ook om vaker de rust van het museum op te zoeken. Helemaal aangezien het Centraal Museum zo dichtbij is! Je hebt nog tot 18 Maart om de tentoonstelling te bezoeken. Tijd zat dus!

 

Enjoy! Michiel

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *