TAFELMANIEREN #8 – met Frederika Zomerman

Een nieuwe blog voor Tafelmanieren, waarin het werk van Frederika Zomerman centraal staat. Wat een warm en open welkom bij Frederika thuis, toen ik servies kwam uitzoeken. Zo fijn en bijzonder om op deze manier zoveel verschillende, lieve mensen te ontmoeten.

Ik vroeg Frederika of zij een verhaal wilde schrijven over haarzelf, haar werk en haar dagelijks leven. En wat een prachtig, innemend verhaal is het geworden. Daar hebben wij niets meer aan toe te voegen, daar kunnen we alleen nog ontzettend van genieten. Bij deze geven wij dus het woord aan Frederika.

“Als ik aan mezelf denk op de leeftijd van mijn grote dochter (15) dan zie ik mezelf in mijn kamer met papier, kraaltjes en verf in de weer. Kantklossen had ik geleerd van mijn oma en dat deed ik dan ook een periode lang. Boetseren deden we op school en ik kwam er al gauw achter dat je met die klei ook schaaltjes kon maken. Dus klei vragen aan de meester en thuis aan de slag. Het werd een schaal in de vorm van een hartje. Ongebakken werd hij roze geschilderd en met fijne bloemetjes beschilderd. Ik heb er jaren lang plezier van gehad en weet nu nog (26 jaar later) hoe hij eruit zag. Als ik aan mezelf denk op de leeftijd van mijn kleine dochter (3) dan zie ik mezelf heel nieuwsgierig overal op afstappen. Ongeduldig alles willen proeven ruiken en voelen. (Net als zij eigenlijk)

Na de middelbare school ben ik handenarbeid gaan studeren. De studie paste mij als gegoten (mooie woordspeling voor een keramist). Kennis van ambachten en technieken maakten mij zo blij. Ik wilde alles leren! (behalve metaalbewerken. Daar heb ik nog steeds niets mee) Ook het “les geven” deel van de opleiding trok mij aan. Psychologie van de adolescent vond ik heerlijk. Werken met mijn hoofd. Nadenken en op een ander vlak dan met mijn handen actief zijn. Toch riep ik die hele studie tijd en nog een tijd lang erna dat ik nog niet klaar was voor het lesgeven. Ik wilde zelf nog zoveel maken. Na allerlei baantjes ben ik pas jaren later voor de klas gaan staan.

Aan huis ben ik vorig jaar begonnen met cursussen keramiek en textiel. Mijn twee grootste passies wat het ambacht betreft. In kleine groepen (max 6 personen) omdat er dan tijd is om iedereen te helpen, op weg te nemen en uit zijn/haar comfortzone te halen om zo te laten ervaren waarmee iemand zichzelf kan verrassen. (meer dan zes past trouwens ook niet aan de tafel, dus dat komt mooi uit)

Omdat ik zelf nog steeds een heleboel wil maken doe ik dat ook en het leuke is dat er steeds meer vraag naar komt. Het geeft zoveel plezier en voldoening om de vraag te krijgen of ik ook verkoop en iemand blij te maken met iets dat ik heb gecreëerd. Alhoewel ik niet actief verkoop loopt het nu lekker. Slowsale zou je het kunnen noemen. Heel behapbaar en met heel veel plezier. Alles met aandacht gemaakt en geen enkele productiestress.

Geïnspireerd door alles en iedereen om me heen. Zo zag ik net een schelp in prachtige kleuren. Wil ik een glazuur maken in die ene kleur want ik heb al wel iets wat op de andere kleur lijkt. Of de vorm van de blaadjes aan de boom die me opviel toen ik vanmorgen met de hond in het bos was. Zo rank en fijn en in harmonie. Of een tijdschrift met prachtige foto’s uit een willekeurig buitenland. Ga zo maar door.

Nu ga ik de strengen wol die ik gister verfde met afrikaantjes en cochenille opwinden. Kleiwerk staat te drogen voor het de oven in kan. Altijd iets te doen en altijd iets in mijn hoofd. (en anders wonen hier nog vijf mensen met vieze was, afspraken, aandachttekort en is het familieleven alom aanwezig)”

Bedankt Frederika, voor je mooie verhaal en dat we gebruik mochten maken van je servies. Wat genieten we er van dit samen te kunnen doen. Ben je nieuwsgierig geworden naar Frederika en haar werk, volg haar op Instagram!

 

Liefs,

Ellis & Michiel

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *